Jakiś czas temu wspominałam Wam, że szykują się u mnie wielkie zmiany. To co mnie w niedalekiej przyszłości miało czekać było niespodziewane, nieplanowane, na początku troszkę szokujące, ale z czasem ogromnie radujące moje serce. Nie chciałam nic konkretnego pisać, jak nie będę w 100% pewna. Teraz jestem w 100% pewna, że nic z tych zmian nie będzie, a jeśli jakieś się szykują to poszły zupełnie w innym kierunku. Teraz czekają mnie niespodziewane, nieplanowane i szokujące rzeczy, które zupełnie mnie nie cieszą i których się boję...
Byłam gotowa przez najbliższe 9 miesięcy męczyć soki warzywne, zrezygnować z kawki, winka, chipsów czy jednych z moich ulubionych lodów z automatu. Jednak nie będę miała takiej możliwości. Z kolei Klaudii muszę teraz wytłumaczyć, że "Dzidzia NIE mieszka w bziuśku".
Dziś siedzę i dumam do jakiego warszawskiego szpitala jutro się zgłosić, aby zrobili we mnie zupełną pustkę...
Byłam gotowa przez najbliższe 9 miesięcy męczyć soki warzywne, zrezygnować z kawki, winka, chipsów czy jednych z moich ulubionych lodów z automatu. Jednak nie będę miała takiej możliwości. Z kolei Klaudii muszę teraz wytłumaczyć, że "Dzidzia NIE mieszka w bziuśku".
Dziś siedzę i dumam do jakiego warszawskiego szpitala jutro się zgłosić, aby zrobili we mnie zupełną pustkę...
Pamiętaj, że po burzy zawsze wychodzi słońce!! ściskam mocno! Trzymajcie się!
OdpowiedzUsuńŚciskam mocno!
OdpowiedzUsuńTrzymaj się:*
OdpowiedzUsuńTen komentarz został usunięty przez autora.
OdpowiedzUsuń... brzmi groźnie... ale tak jak napisała Ola... po burzy słońce wstaje... i to zawsze i pięknie świeci... Głowa do góry...
OdpowiedzUsuńBoże Ola...przytulam ;****wiesz...ja nie wiem czy
OdpowiedzUsuńOluś coś mi komentarz urwało aż od tego wszystkiego...wiesz szpital na madlińskiego jest dobrym szpitalem....cokolwiek to znaczy w tej sytuacji...możesz nie zatwierdzac tego komentarza...to taka wyjatkowa sytuacja...
OdpowiedzUsuńPrzykro mi :( bardzo... nie wiem co innego napisać. Trzymaj się!
OdpowiedzUsuńDziękuję Wam dziewczynki za słowa otuchy ;-* Może z treści posta wynika jakby stało się coś okropnego i strasznego. W zasadzie ja tak to odczuwam i dlatego tak to przekazałam. Poronienie niby normalna rzecz mogłoby się rzec. Jednak dla kogoś kto ogromnie cieszył się na samą myśl o zmianach jakie miało przynieść naszej rodzinie nowy członek rodziny, to jest czymś bardzo przykrym. Nie spodziewałam się, że akurat mnie to spotka. Szpital jest konieczny, aby fizycznie wszystko wróciło do normy. Mam nadzieję, że kolejnym razem się uda ;) Pozdrawiam
OdpowiedzUsuńJa nie byłam w ciąży, ale miałam taki moment kiedy 2 testy pokazały mi najfantastyczniejsze dwie krechy a potem okazało się że to torbiel. To rozczarowanie, po dwóch latach starań. Wiem że Ty pewnie gorzej się czujesz, ale jesteśmy młode i przed nami świat!! Nakopmy mu w d***! Razem z naszymi kolejnymi dzieciaczkami które sprowadzimy!
OdpowiedzUsuńTrzymajcie się. Przytulam :*
OdpowiedzUsuńTo prawda nie zawsze jest tak jak chcemy. Ale ja uważam że nawet największa strata po pewnym czasie bardzo nas wzmacnia.
OdpowiedzUsuńhttp://nowezycie-aniolek.blogspot.com/
Ola będę jutro z Tobą myślami i serduchem...wiesz, to nie ostatnie spotkanie, jeszcze damy radę, ale jak będziesz chciała pogadać po babsku i będziesz na siłach to wal jak w dym!
OdpowiedzUsuńOlus BARDZO mi przykro ale tak jak to napisla Ola juz ja tez mam to samo zdajnie: po kazdej burzy slonce swieci.
OdpowiedzUsuńMoaj siostra tez poronila i za dwa miesiace po poronieniu byla w ciazy i teraz mala ma 1 rok i 1 miesiac a ja jestem chrzestna :)
Widocznie jeszcze nie teraz
BEDZIE SUPER !!! sle LOTS og LOVE
Jak się czujesz?:*
OdpowiedzUsuńJeszcze raz dziękuję każdej z Was za tyle słów otuchy - jesteście niesamowite! :)
OdpowiedzUsuńOla daj znać jak już będziesz mogła!! jak się czujesz ?
OdpowiedzUsuńbardzo mi przykro :( tulę i mam nadzieję, że nie straciłaś nadziei, że Klaudia będzie miała rodzeństwo.
OdpowiedzUsuń:*
przeoczyłam tego posta...